Odporność ogniowa
Stosowane w budownictwie materiały muszą posiadać odpowiednią odporność ogniową. Obecnie w systemie klasyfikacji wyrobów i elementów budowlanych stosuje się następujące właściwości użytkowe:
R - nośność ogniowa (gdy element przestaje spełniać swoje funkcje nośne na skutek zniszczenia konstrukcji lub przekroczenia granicznych wartości odkształceń),
E - szczelność ogniowa (gdy element przestaje spełniać swoje funkcje oddzielającą na skutek powstawania pęknięć lub szczelin, albo odpadnięcia od konstrukcji),
I - izolacyjność (gdy element przestaje spełniać swoje funkcje oddzielającą w wyniku przekroczenia granicznej wartości temperatury po nienagranej stronie elementu),
W - natężenie promieniowania,
S - dymoszczelność.
W Polsce obowiązuje w obecnej chwili klasyfikacja wyrobów budowlanych w zakresie reakcji na ogień w formie normy PN-EN 13501-1 “Klasyfikacja wyrobów budowlanych oraz elementów budynku – Część 1: Klasyfikacja na podstawie danych z badań reakcji na ogień”.
Norma ta podaje siedem głównych klas wyrobów. Symbolika podana jest od najwyższej klasy A1 do klasy F. Klasa A1 - dla wyrobów głównie materiałów nieorganicznych, które nie będą brały udziału w pożarze, co w praktyce oznacza, że wyrób taki nie będzie ulegał trwałemu zapaleniu i wydzielał lotnych palnych produktów rozkładu termicznego i spalania. Klasa najniższa F - dla wyrobów, które zasadniczo nie są odporne na zapalanie nawet od małych płomieni. Dodatkowa klasyfikacja objęła swym zakresem zagadnienie wydzielania się dymu oraz płonących kropli lub cząstek stałych.